(1867) The first thing you see arriving in Kitakata...

...is of course the station's decoration which includes bales of rice straw used to store rice back in the day (to have good sake you need good rice). Incidentally, in Japan these bales are called "kome-dawara" (米俵) or simply "tawara" (俵). 

Also various versions of the akabeko, the red cow-symbol of Aizu.

The second thing you see is the station itself. 

(For a bigger version of these pictures both in color and black and white, check my "Japan Arekore" set on Flickr)

(1867) Το πρώτο πράγμα που βλέπεις φτάνοντας στην Κιτακάτα...

...είναι βεβαίως η διακόσμηση του σταθμού που περιλαμβάνει μπάλες από άχυρο που χρησιμοποιούνταν παλιά για την αποθήκευση του ρυζιού (για να υπάρχει καλό σάκε, πρέπει να υπάρχει και καλό ρύζι). Παρεμπιπτόντως, στην Ιαπωνία, αυτές οι μπάλες λέγονται "κόμε-νταουάρα" (米俵) ή απλώς "ταουάρα" (俵).

Αλλά και διάφορες εκδοχές της άκα-μπέκο, της κόκκινης αγελάδας-συμβόλου του Αϊζού.

Το δεύτερο πράγμα που βλέπεις, είναι ο ίδιος ο σταθμός. 

 (Για τις ίδιες φωτογραφίες σε μεγαλύτερο μέγεθος και σε μαυρόασπρη εκδοχή, δείτε το σετ «Japan Arekore» στο Flickr).

(1866) Next station, Kitakata

Or in Japanese "喜多方", northwest of Aizu-Wakamatsu and closer to the border with Niigata (新潟) Prefecture but part of Aizu. Mountain country and, as you can tell from the train, not exactly very metropolitan. (Yes, there are still such trains in Japan -quite a few, actually. Not all trains are shinkansen!)

(For a bigger version of this picture both in color and black and white, check my "Japan Arekore" set on Flickr)

(1866) Επόμενος σταθμός, Κιτακάτα

Ή επι το ιαπωνικότερο "喜多方", βορειοδυτικά του Αϊζού Ουακαμάτσου και κοντύτερα στα σύνορα με τον Νομό Νιϊγάτα (新潟) αλλά ακόμα κομμάτι του Αϊζού. Ορεινή περιοχή και, όπως καταλαβαίνει κανείς και από το τρένο, όχι ακριβώς πολύ αστική. (Ναι, υπάρχουν ακόα τέτοια τρένα στην Ιαπωνία -αρκετά μάλιστα. Δεν είναι όλα σίνκανσεν!)

(Για την ίδια φωτογραφία σε μεγαλύτερο μέγεθος και σε μαυρόασπρη εκδοχή, δείτε το σετ «Japan Arekore» στο Flickr).

(1865) The face that launched a thousand yen

To finish with Aizou Wakamatsu on a more serious tone, in many spots around town you can see mentions to Hideyo Noguchi (野口英世, 1876-1928), a bacteriologist who became quite famous for his contributions to research on syphilis, a big part of which was done in the US: Noguchi was a child of the Meiji period so he studied and worked for quite a while abroad so as to contribute to the effort that was expressed in the slogan "Wa Kon Yo Sai" (和魂洋才) i.e. "combining Japanese spirit with Western science/know-how". He is of course the gentleman in the picture in a small park in Aizu-Wakamatsu (Noguchi himself was born in somewhat nearby Inawashiro/猪苗代); the inscription on the podium is "忍耐" which is read "nintai" and means "patience". 

And because this is Japan, next to the statue there is a ramen shop called "Hideyo Ramen" (英世ラーメン). 

The entrance to the "Noguchi Park" with the mandatory "Noguchi-as-cartoon" (OK, "manga") illustration.

Speaking about parks and Noguchi, here's his stature in Tokyo's Ueno Park. Yes, he is important enough for Japan to have a statue there -as a matter of fact, he is important enough for Japan to have his face on the thousand yen note.  

(For a bigger version of these pictures both in color and black and white, check my "Japan Arekore" set on Flickr)

(1865) Το πρόσωπο που κίνησε χίλια γεν

Και για να τελειώσουμε με το Αϊζού Ουακαμάτσου κάπως πιο σοβαρά, σε πολλά μέρη της πόλης βλέπει κανείς αναφορές στον Χιντέγιο Νογκούτσι (野口英世, 1876-1928), βακτηριολόγο που έγινε αρκετά γνωστός για την έρευνά του σχετικά με τη σύφιλη μεγάλο μέρος της οποίας έγινε στις ΗΠΑ: ο Νογκούτσι ήταν παιδί της περιόδου Μέιτζι οπότε σπούδασε και δούλεψε αρκετά εκτός Ιαπωνίας προκειμένου να συνεισφέρει στην προσπάθεια που εκφράστηκε με το σλόγκαν "Ουά Κον Γιο Σάι" (和魂洋才), δηλαδή "συνδυασμός του ιαπωνικού πνεύματος με δυτική επιστήμη/γνώση". Είναι βεβαίως ο κύριος της φωτογραφίας, στο σχετικό παρκάκι που υπάρχει στο Αϊζού Ουακαμάτσου (ο ίδιος ο Νογκούτσι είχε γεννηθεί στο κάπως γειτονικό Ιναουασίρο/猪苗代) -η επιγραφή στο βάθρο είναι "忍耐" που διαβάζεται "νιντάι" και σημαίνει "υπομονή". 

Και επειδή πρόκειται για Ιαπωνία, δίπλα στο άγαλμα, υπάρχει και ένα ραμενάδικο που λέγεται "Χιντέγιο Ράμεν" (英世ラーメン). 

Η είσοδος του "Πάρκου Νογκούτσι" με την απαραίτητη απεικόνιση του Νογκούτσι σαν καρτούν (ΟΚ, μάνγκα).

Μιλώντας για πάρκα και για τον Νογκούτσι, αυτό είναι το άγαλμά του στο πάρκο του Ουένο στο Τόκιο. Ναι είναι τόσο σημαντικός για την Ιαπωνία ώστε να έχει άγαλμα εκεί -στην πραγματικότητα είναι τόσο σημαντικός για την Ιαπωνία ώστε το πρόσωπό του να είναι πάνω στο χαρτονόμισμα των χιλίων γεν.

 (Για τις ίδιες φωτογραφίες σε μεγαλύτερο μέγεθος και σε μαυρόασπρη εκδοχή, δείτε το σετ «Japan Arekore» στο Flickr).

(1864) On a gastronomic note

Perhaps the most famous Aizu dish (Aizu in general, not just Aizu-Wakamatsu) is sauce katsudon (ソースカツ丼) which I had for the first time at the place of Atsuko's relatives' in Iwaki -as I wrote then, the difference between the katsudon  you can find in most other places is that this one isn't covered with egg but with a sauce that tastes like but isn't exactly Worcestershire sauce (hence the name). That day it was raining and we really were on our way to the station to take the train home so we got in the only place we found open (most shops are family businesses so during lunch time they close so the owners can have lunch themselves) which was somewhat special even by Japanese standards. Their katsudon wasn't at all bad, though!

(For a bigger version of these pictures both in color and black and white, check my "Japan Arekore" set on Flickr)

(1864) Και μια γαστρονομική νότα

Ίσως το πιο γνωστό φαγητό του Αϊζού (γενικότερα, όχι μόνο του Αϊζού Ουακαμάτσου) είναι το σος κατσουντόν (ソースカツ丼) το οποίο είχα φάει για πρώτη φορά στους συγγενείς της Άτσουκο στο Ιουάκι -όπως είχα πει και τότε, η διαφορά από το κατσουντόν που σερβίρεται γενικά στην Ιαπωνία είναι ότι αυτό εδώ δεν έχει από πάνω αυγό αλλά μια σάλτσα που μοιάζει αλλά δεν είναι ακριβώς Γούστερ Σος (εξ ου και η ονομασία). Την ημέρα εκείνη έβρεχε και πράγματι ήμασταν καθ' οδόν προς τον σταθμό για το τρένο της επιστροφής, οπότε μπήκαμε στο μόνο μέρος που βρήκαμε ανοιχτό (τα περισσότερα μαγαζιά είναι οικογενειακά οπότε την ώρα του μεσημεριανού, κλείνουν για να φάνε οι ίδιοι μεσημεριανό) το οποίο ήταν κάπως ιδιαίτερο ακόμα και για τα ιαπωνικά δεδομένα. Το κατσουντόν του πάντως δεν ήταν καθόλου άσχημο!  

(Για τις ίδιες φωτογραφίες σε μεγαλύτερο μέγεθος και σε μαυρόασπρη εκδοχή, δείτε το σετ «Japan Arekore» στο Flickr).

(1863) In the same final stretch...

...very close to the Aizu-Wakamatsu station, a karaoke place, quite different from the multistory ones we have in Tokyo. 

(For a bigger version of this picture both in color and black and white, check my "Japan Arekore" set on Flickr)

(1863) Στην ίδια τελική ευθεία...

...πολύ κοντά στον σταθμό του Αϊζού Ουακαμάτσου, ένα μαγαζί για καραόκε, αρκετά διαφορετικό από τα πολυώροφα που έχουμε στο Τόκιο. 

 (Για την ίδια φωτογραφία σε μεγαλύτερο μέγεθος και σε μαυρόασπρη εκδοχή, δείτε το σετ «Japan Arekore» στο Flickr).

(1862) In the last stretch before leaving...

...Aizu Wakamatsu, a stop next to the station for a little bar promising all kinds of entertainment. 

(For a bigger version of this picture both in color and black and white, check my "Japan Arekore" set on Flickr)