(3618) Sayonara

The other day, I was talking to a friend and I was telling him that I am soon going to stop writing –the statement sounded somewhat strange to him since I have been writing non-stop since he met me, 20 years ago but the truth is that I have been writing twice that long, i.e. since 1986. And I am tired.

If the above sounds like an introduction to the ending of this blog, yes, this is what it is: after 15 years and 3618 posts, Nihon Arekore is pulling down its noren, at least in its current, daily format –probably once in a while I will be writing something and posting it on Facebook and if anyone sees it, fine. For the record, the reason I am stopping it today and not some other moment is because I was waiting for it to reach one million page views; this happened yesterday so I can now rest on my laurels. Or sort of because if we divide one million by 3618 we have 276 page views per day. Which, judging by Japan’s popularity today are ridiculously low –but Nihon Arekorestarted in 2011, when Japan wasn’t popular.

I am not going to claim that Nihon Arekore contributed to Japan’s popularity –Internet did that and especially smartphones, translation and navigation apps and social media. But Nihon Arekore had an audience and, for the most part, it was a satisfying endeavor, hence that I kept it going for 15 years regardless of what was going on in my life, in Greece and in Japan. Which wasn’t little.

At any rate, thank you all for the support all this time and I hope from time to time you will drop by and check a picture or a bad joke. And I am leaving you with a picture from Asakusa (of course) and particularly from the store Yamakichi (やま吉) in Kaminarimon Dori (雷門通り) from where I bought my first raku-υακι (楽焼) tea bowl, 17 years ago –at the time there was no “Enjoy Matcha” sign because very few people who could read English passed from there. Different times.

(For a bigger version of this picture both in color and black and white, check my "Japan Arekore 2" set on Flickr).

(3618) Σαγιονάρα

Πρόσφατα μιλούσα με έναν φίλο και του έλεγα ότι σύντομα πρόκειται να σταματήσω να γράφω –η δήλωση του φάνηκε κάπως περίεργη γιατί γράφω αδιάλειπτα από τότε που με γνώρισε, πριν από 20 χρόνια όμως η αλήθεια είναι ότι γράφω για άλλα τόσα, δηλαδή από το 1986. Και πλέον κουράστηκα. 

Αν τα παραπάνω ακούγονται σαν εισαγωγή για το τέλος αυτού του μπλογκ, όντως, περί αυτού πρόκειται: μετά από 15 χρόνια και 3618 ποστ, το Nihon Arekore κατεβάζει τα νόρεν του, τουλάχιστον με το τρέχον, ημερήσιο φορμά –πιθανότατα πού και πού θα γράφω κάτι και θα το κοινοποιώ στο Facebook και όποιος το δει. Για την ιστορία, ο λόγος που το σταματάω σήμερα και όχι κάποια άλλη στιγμή είναι επειδή περίμενα να ξεπεράσει τα ένα εκατομμύριο πέιτζ-βιού· αυτό έγινε εχθές οπότε μπορώ πλέον να επαναπαυθώ στις δάφνες μου. Ή περίπου γιατί αν διαιρέσουμε το ένα εκατομμύριο με το 3618, έχουμε 276 πέιτζ-βιού ανά ημέρα. Τα οποία για τη δημοτικότητα που έχει η Ιαπωνία σήμερα είναι γελοία –όμως το Nihon Arekore ξεκίνησε το 2011, όταν η Ιαπωνία δεν ήταν δημοφιλής.  

Δεν πρόκειται να ισχυριστώ ότι το Nihon Arekore συνέβαλε στη δημοτικότητα της Ιαπωνίας –το Ίντερνετ ήταν αυτό που συνέβαλε και κυρίως τα σμάρτφον, οι εφαρμογές μεταφράσεων και πλοήγησης και τα σόσιαλ. Όμως σίγουρα το Nihon Arekore είχε ένα κοινό και, στο μεγαλύτερό του μέρος, ήταν μια ικανοποιητική ενασχόληση, εξ ου και τη συνέχισα επί 15 χρόνια άσχετα από όσα συνέβαιναν στη ζωή μου, στην Ελλάδα και στην Ιαπωνία. Τα οποία δεν ήταν και λίγα. 

Όπως και να ‘χει, σας ευχαριστώ όλους για τη στήριξη όλον αυτόν τον καιρό και ελπίζω πού και πού να περνάτε από εδώ και να χαζεύετε καμιά φωτογραφία και κανένα κρύο σχόλιο. Και σας αφήνω με μια εικόνα από την Ασακούσα (φυσικά) και συγκεκριμένα από το κατάστημα Γιαμακίτσι (やま吉) στο Καμιναριμόν Ντόρι (雷門通り) από το οποίο είχα πάρει την πρώτη μου κούπα τσαγιού ράκου-γιάκι (楽焼) πριν από 17 χρόνια –τότε δεν υπήρχε η ταμπελίτσα “Enjoy Matcha” γιατί ελάχιστος κόσμος που διάβαζε αγγλικά περνούσε από εκεί. Άλλες εποχές. 

(Για την ίδια φωτογραφία σε μεγαλύτερο μέγεθος και σε μαυρόασπρη εκδοχή, δείτε το σετ «Japan Arekore 2» στο Flickr).

(3617) Easy rider

In Kanagawa's Shonan (here, in Ofuna) you often see custom Harleys --this is one of the most impressive I have seen with possibly the most impossible rider. 

(For a bigger version of this picture both in color and black and white, check my "Japan Arekore 2" set on Flickr).

(3617) Ξέγνοιαστος καβαλάρης

Στο Σόναν της Καναγκάουα (εδώ, στην Οφούνα) βλέπεις συχνά καστομαρισμένες Χάρλεϊ --αυτή είναι από τις πιο εντυπωσιακές που έχω δει με πιθανότατα τον πιο απίθανο αναβάτη. 

(Για την ίδια φωτογραφία σε μεγαλύτερο μέγεθος και σε μαυρόασπρη εκδοχή, δείτε το σετ «Japan Arekore 2» στο Flickr).

(3616) Tengu aren't just in mountain temples

Sometimes there are also in shops selling sweets. 

(For a bigger version of this picture both in color and black and white, check my "Japan Arekore 2" set on Flickr).

(3616) Τένγκου δεν υπάρχουν μόνο σε ναούς στα βουνά

Ενίοτε υπάρχουν και σε μαγαζιά που πουλάνε γλυκά.

(Για την ίδια φωτογραφία σε μεγαλύτερο μέγεθος και σε μαυρόασπρη εκδοχή, δείτε το σετ «Japan Arekore 2» στο Flickr).

(3615) Joy in spite of everything

Στην Ιαπωνία, οι κηδείες συνήθως περιλαμβάνουν αγρύπνιες οι οποίες, ελλείψει χώρου, γίνονται σε ενοικιαζόμενες αίθουσες που λέγονται "σερέμονι χολ" (セレモニーホール) --οι χώροι αυτοί καλύπτουν όλα τα διαδικαστικά πριν την αποτέφρωση αν και τα κρεματόρια έχουν επίσης δικά τους σερέμονι χολγια ευκολία. Εδώ, ένα καινούριο σερέμονι χολ, κάπου στην Καναγκάουα, την ημέρα των εγκαινίων του, με τις στάνταρ ιαπωνικές εορταστικές κόκκινες και λευκές τέντες, τις στάνταρ ειδικές ανθοσυνθέσεις που χρησιμοποιούνται στα εγκαίνια (όχι στις κηδείες) και με πάγκους που πουλάνε σουβλάκια γιακιτόρι: ο θάνατος, θάνατος, αλλά και η εορταστική ατμόσφαιρα, εορταστική ατμόσφαιρα. 

(Για την ίδια φωτογραφία σε μεγαλύτερο μέγεθος και σε μαυρόασπρη εκδοχή, δείτε το σετ «Japan Arekore 2» στο Flickr).

(3615) Χαρά σε πείσμα των πάντων

In Japan, funerals usually involve wakes which, because of lack of space, are held in rental halls called "ceremony hall" (セレモニーホール) --these spaces cover all procedures before cremation although crematoriums also have their own ceremony halls for convenience. Here, a new ceremony hall, somewhere in Kanagawa, on the day of its grand opening, with the standard celebratory red and white tents, standard special flower decorations used in openings (not funerals) and with stands selling yakitori skewers: death is death but festive atmosphere is festive atmosphere. 

(For a bigger version of this picture both in color and black and white, check my "Japan Arekore 2" set on Flickr).

(3614) Imported goods

Kimchi from Korea (of course). And on the jar, a K-pop singer (of course). Because in Japan, same as everywhere else, authentic kimchi needs authentic K-pop

(For a bigger version of this picture both in color and black and white, check my "Japan Arekore 2" set on Flickr).

(3614) Προϊόντα εισαγωγής

Κιμτσί από την Κορέα (φυσικά). Και στο βαζάκι, τραγουδιστής της Κ-ποπ (φυσικά). Διότι και στην Ιαπωνία, όπως και οπουδήποτε αλλού, το αυθεντικό κιμτσί χρειάζεται και αυθεντική Κ-ποπ. 

(Για την ίδια φωτογραφία σε μεγαλύτερο μέγεθος και σε μαυρόασπρη εκδοχή, δείτε το σετ «Japan Arekore 2» στο Flickr).

(3613) Cherry blossoms 2026, 9: Going south in Kanagawa

 Matsukawa (松川) River in  hot spring resort town Ito (伊東) in the morning...

...and in the night. 

(For a bigger version of these pictures both in color and black and white, check my Japan Arekore 2" set on Flickr).